தமிழ்நாடு vs உத்தரப் பிரதேசம்: எந்த மாநிலத்தின் கடன் பிரச்சனை தெரியுமா?

ஒரு மாநிலத்தின் நிதிநிலையைப் பற்றி பேசும்போது, “கடன் அதிகமாக இருந்தால் அந்த மாநிலம் அதிக அபாயத்தில் உள்ளது” என்ற பொதுவான கருத்து அதிகம் பேசப்படுகிறது. ஆனால் தமிழ்நாடு மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களை எண்ணிக்கைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், இந்த கருத்து முழுமையாகச் சரியல்ல என்பது புரிகிறது.

சமீப ஆண்டுகளின் தரவுகளைப் பார்க்கும்போது, தமிழ்நாட்டின் மொத்த கடன் சுமார் ரூ. 9–10 லட்சம் கோடி அளவில் உள்ளது. இதே காலகட்டத்தில் உத்தரப் பிரதேசத்தின் மொத்த கடன் சுமார் ரூ. 7–8 லட்சம் கோடி என்ற அளவில் இருக்கிறது. இந்த எண்ணிக்கைகளை மட்டும் பார்த்தால், “தமிழ்நாடு அதிக அபாயத்தில் இருக்கிறது” என்று தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையான படத்தைப் பார்க்க, அந்த கடன் எந்த அளவிலான பொருளாதாரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.

மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி (GSDP) அடிப்படையில் பார்த்தால், தமிழ்நாட்டின் பொருளாதார அளவு சுமார் ரூ. 27–30 லட்சம் கோடி ஆக உள்ளது. உத்தரப் பிரதேசத்தின் GSDP சுமார் ரூ. 25–27 லட்சம் கோடி. இதன் அடிப்படையில் கடன்–GSDP விகிதம் தமிழ்நாட்டில் சுமார் 33–35%, உத்தரப் பிரதேசத்தில் சுமார் 30–32% என்ற அளவில் உள்ளது. அதாவது, விகித ரீதியாக இரண்டுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. ஆனால் தமிழ்நாட்டின் ஒருவருக்கு வருமானமும், வருவாய் சேகரிப்பு திறனும் அதிகமாக இருப்பதால், கடன் சுமை நடைமுறையில் குறைவாக உணரப்படுகிறது.

மேலும், வருவாய் மற்றும் வட்டி செலவுகள் என்ற கோணத்தில் பார்த்தால் வேறுபாடு தெளிவாகிறது. தமிழ்நாடு ஆண்டுக்கு சுமார் ரூ. 2.5–3 லட்சம் கோடி வருவாய் ஈட்டுகிறது; இதில் வட்டி செலவுகள் சுமார் 15–18% மட்டுமே. உத்தரப் பிரதேசத்தில் வருவாய் சுமார் ரூ. 2–2.3 லட்சம் கோடி, ஆனால் சமூகச் செலவுகள் மற்றும் நிரந்தர செலவுகள் அதிகமாக இருப்பதால், நிதி அழுத்தம் அதிகமாகிறது. மக்கள் தொகை அதிகம் என்பதால், குறைந்த வருவாயை அதிக தேவைகளுக்காகப் பகிர வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

கடன் பயன்படுத்தப்படும் நோக்கும் முக்கியம். தமிழ்நாடு தனது கடனில் ஒரு பெரிய பகுதியை சாலை, தொழில் வளர்ச்சி, மின்சாரம், கல்வி, சுகாதாரம் போன்ற முதலீடுகளுக்குப் பயன்படுத்துகிறது. இந்த முதலீடுகள் எதிர்காலத்தில் வருவாயை உயர்த்தி, கடன் சுமையை குறைக்க உதவுகின்றன. உத்தரப் பிரதேசத்தில் கடனின் ஒரு பகுதி தினசரி செலவுகள் மற்றும் சமூக நலத் திட்டங்கள் நோக்கி செல்கிறது; இது சமூக ரீதியில் அவசியமானதாக இருந்தாலும், உடனடி வருவாய் உயர்வை தராது.

இதனால், எண்ணிக்கைகளுடன் பார்த்தால் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது. தமிழ்நாடு: அதிக கடன் (ரூ. 9–10 லட்சம் கோடி), ஆனால் வலுவான பொருளாதாரம் மற்றும் வருவாய் திறன். உத்தரப் பிரதேசம்: குறைந்த கடன் (ரூ. 7–8 லட்சம் கோடி), ஆனால் மக்கள் தொகை அழுத்தமும் குறைந்த ஒருவருக்கு வருமானமும். எனவே, அபாயம் என்பது கடன் எண்ணிக்கையால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை.

மொத்தமாகச் சொல்லப்போனால், அதிக கடன் = அதிக அபாயம் என்பது தவறான எளிய முடிவு. கடனை தாங்கி நிற்கும் பொருளாதார வலிமை, வருவாய் வளர்ச்சி, கடன் பயன்பாட்டு தரம் ஆகியவை தான் உண்மையான அபாயத்தை தீர்மானிக்கின்றன. இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால், தமிழ்நாட்டின் அதிக கடன் அவ்வளவு பெரிய அபாயமாக இல்லை; ஆனால் உத்தரப் பிரதேசத்தில் கடன் குறைவாக இருந்தாலும், நிதிச் சவால்கள் அதிகமாக இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது.