லாக்டவுன் – விமர்சனம்! அனுபமா பரமேசுவரனின் அழகான நடிப்பு! ஆனால் படம்?

கொரோனா காலத்தின் உறைந்த நாட்களை மீண்டும் நினைவூட்ட முயலும் AR ஜீவாவின் “லாக்டவுன்”, ஒரு திரைப்படமாக இல்லாமல் ஒரு காலக்கட்டத்தின் நினைவுக் குறிப்பாக தன்னை முன்வைக்கிறது. வணிக சினிமாவின் மசாலாக்களைத் தவிர்த்து, சாதாரண மனிதர்களின் பயம், மன அழுத்தம், தனிமை ஆகியவற்றை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற நேர்மையான முயற்சியே இதன் அடையாளம்.

• கதையின் நாயகியான அனுபமா பரமேசுவரன் மையமாக நகரும் கதை, ஒரு இளம் பெண்ணின் தவறு, அதனால் உருவாகும் மனப் போராட்டம், லாக்டவுன் காரணமாகச் சிக்கிக்கொள்ளும் வாழ்க்கை ஆகியவற்றை தொடுகிறது. ஆனால் இந்த உணர்ச்சி பாதை ஆழமாக செல்வதற்கு முன்பே நிறுத்தப்பட்டு விடுகிறது. மன உளைச்சல், அச்சம் போன்றவை சொல்லப்படுகின்றன; உணர வைக்கப்படவில்லை.

ஒரே கதையில் நின்றுவிடாமல், வேலை இழந்த குடும்பம், மருத்துவர்கள், தொழிலாளர்கள், தனிமையில் வாடும் இளைஞர்கள் என பல கோணங்களில் லாக்டவுன் தாக்கத்தை படம் காட்டுகிறது. நோக்கம் பாராட்டத்தக்கது. ஆனால் அதிக கோடுகள், குறைந்த ஆழம் என்ற சிக்கலில் படம் சிக்கிக் கொள்கிறது.

• வெறிச்சோடிய சாலைகள், மூடிய கதவுகள் போன்ற காட்சிகளால் ஒளிப்பதிவு அந்த காலத்தின் சூழலை நன்றாக மீட்டெடுக்கிறது. இசையும் எடிட்டிங்கும் அடக்கமாக பயணிக்கின்றன; ஆனால் உணர்ச்சியை தூக்கி நிறுத்தும் அளவிற்கு வலுவாக இல்லை.

மொத்தத்தில், “லாக்டவுன்” ஒரு காலத்தின் வலியை நேர்மையாக பதிவு செய்யும் முயற்சி. அது ஒரு சமூக ஆவணமாக ஓரளவு வேலை செய்கிறது. ஆனால் ஒரு தீவிரமான சினிமா அனுபவமாக மாற வேண்டிய தாக்கமும் உணர்ச்சி செறிவும் இதில் குறைவாகவே உள்ளன.

“லாக்டவுன்” சொல்ல வேண்டிய வலியைத் தொடவில்லை, உணர வைக்கவும் தவறுகிறது.

கொரோனா காலத்தின் பயம், தனிமை, மன உளைச்சல்—all are noted, but never felt.

பல கதைகள் இருக்கின்றன; எந்தக் கதைக்கும் ஆழம் இல்லை.

நேர்மையான நோக்கம் இருக்கிறது, தீவிரமான சினிமா இல்லை.

ஒரு காலத்தின் நினைவாக நிற்கும் படம்—அனுபவமாக மனதில் தங்காமல் வழுக்கி செல்கிறது.