புதிய தொழிலாளர் சட்டங்கள்: அமைப்புச்சாரா தொழிலாளர்களுக்கும் சமூகப் பாதுகாப்பு – சவால்களும் வாய்ப்புகளும்

இந்தியாவின் சுதந்திரப் பிந்தைய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான தொழிலாளர் சீர்திருத்தமாக, மத்திய அரசு புதிய தொழிலாளர் விதிகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இதன் மூலம் முன்பு நடைமுறையில் இருந்த 44 தனித்தனி மத்திய தொழிலாளர் சட்டங்கள், தற்போது 4 ஒருங்கிணைந்த தொழிலாளர் சட்டங்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளன. இந்த மாற்றத்தின் முக்கிய நோக்கம், சட்டங்களின் சிக்கல்களை குறைத்து, நிறுவனங்களுக்கு விதிமுறைகளை பின்பற்றுவது எளிமையாக்குவதும், தொழிலாளர்களுக்கு கூடுதல் உரிமைகள் வழங்குவதுமாகும்.

இந்தியாவில் உள்ள சுமார் 473 மில்லியன் தொழிலாளர்களில் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் அமைப்புச்சாரா துறைகளில் பணிபுரிந்து வருகின்றனர். இவர்களுக்கு இதுவரை முறையான சமூகப் பாதுகாப்பு, ஓய்வூதியம், மருத்துவ வசதி போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் கிடைக்காமல் இருந்த நிலையில், புதிய தொழிலாளர் விதிகள் இவர்களுக்கான சமூகப் பாதுகாப்பை விரிவுபடுத்தும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

புதிய விதிகளின் கீழ், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், வீட்டு வேலை செய்பவர்கள், புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள், கிக் மற்றும் பிளாட்பார்ம் தொழிலாளர்கள் (App-based workers) போன்றவர்களுக்கும் குறைந்தபட்ச ஊதியம், ஓய்வூதியம், காப்பீடு போன்ற நலன்கள் வழங்கப்பட உள்ளன. ஸ்விகி, ஸொமேட்டோ உள்ளிட்ட செயலிகள் மூலம் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களும் சட்டபூர்வமான வரையறைக்குள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளனர்.

மேலும், பணியில் சேர்ந்த அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் நியமனக் கடிதம் வழங்குவது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. நிரந்தர ஊழியர்களுக்கு வழங்கப்படும் விடுமுறை, மருத்துவ வசதி, சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகிய சலுகைகள், ஒப்பந்த அடிப்படையிலான தொழிலாளர்களுக்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, ஒப்பந்த ஊழியர்கள் கிராஜுவிட்டி பெற தேவையான பணிக்காலம் 5 ஆண்டுகளில் இருந்து 1 ஆண்டாகக் குறைக்கப்பட்டிருப்பது தொழிலாளர் நலனுக்கான முக்கியமான முன்னேற்றமாக பார்க்கப்படுகிறது.

இந்தச் சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதற்காக, ஆதார் அடிப்படையிலான தேசிய இணையதளப் பதிவு முறையை அரசு கொண்டு வரத் திட்டமிட்டுள்ளது. இந்த புதிய அமைப்பின் கீழ், அமைப்புச்சாரா, ஒப்பந்த, தினக்கூலி, சுயதொழில் மற்றும் கிக் தொழிலாளர்கள் என அனைவரும் கட்டாயமாக பதிவு செய்ய வேண்டும். பதிவு செய்யாத தொழிலாளர்களை வேலைக்கு நியமிக்கக் கூடாது என்ற விதிமுறையும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், நடைபாதை வியாபாரிகள், வீட்டு வேலை செய்பவர்கள் போன்றவர்களை முழுமையாக பதிவு செய்வது நடைமுறையில் கடினம் என விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன.

புதிய தொழிலாளர் விதிகளில், EPFO மற்றும் ESI போன்ற சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டங்கள் அமைப்புச்சாரா துறைக்கும் நீட்டிக்கப்படுகின்றன. அதன் கீழ், ஊழியர்கள் தங்களது ஊதியத்தில் இருந்து 12% வரை கட்டாயப் பங்களிப்பு வழங்க வேண்டும். சில சந்தர்ப்பங்களில் இந்த பங்களிப்பு 12.5% முதல் 30% வரை இருக்கலாம் என்பதும், குறைந்த வருமானம் பெறும் தொழிலாளர்களின் செலவிடக்கூடிய வருமானத்தை பாதிக்கக்கூடும் என்ற கவலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

அதேசமயம், மாநில அரசுகள் தேவையான பிரிவுகளுக்கு விலக்கு அளிக்கும் அதிகாரமும் பெறுகின்றன. சமூகப் பாதுகாப்பு நிதி (Welfare Fund) உருவாக்கவும், குறிப்பிட்ட தொழிலாளர்களுக்கான பங்களிப்புகளை அரசு ஏற்றுக்கொள்ளவும் சட்டங்களில் இடம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இதற்கான தனி நிதி அமைப்புகள் மற்றும் தேசிய மட்ட வாரியங்கள் இன்னும் முழுமையாக உருவாக்கப்படவில்லை.

இந்த புதிய சட்டங்களை இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்), பா.ம.க உள்ளிட்ட சில அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் தொழிற்சங்கங்கள் கடுமையாக விமர்சித்துள்ளன. குறிப்பாக, ஆட்குறைப்பு செய்வதற்கு அரசு அனுமதி தேவைப்படும் நிறுவனங்களின் ஊழியர் வரம்பை 100 இருந்து 300 ஆக உயர்த்தியுள்ளதை, தொழிலாளர்களின் வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பு குறைவடையும் அபாயமாக அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் உலகளாவிய சமூகப் பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டும் என்பது பாராட்டத்தக்க நோக்கமாக இருந்தாலும், அதனை வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு நடைமுறை சிக்கல்களை களைவது அவசியம். குறிப்பாக, ஏழை தொழிலாளர்களின் நிதிச் சுமையை குறைக்க, பதிவு மற்றும் பங்களிப்பு விதிகளில் தளர்வுகள், தெளிவான வரையறைகள் மற்றும் நடைமுறை சார்ந்த தீர்வுகள் தேவைப்படுகின்றன என சமூக ஆர்வலர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.