மாசியும் பங்குனியும் கூடும் புனித நேரம் – சுமங்கலிகள் போற்றும் காரடையார் நோன்பின் தெய்வீக வரலாறு

தமிழ் சமய மரபுகளில் பெண்கள் மிகுந்த பக்தியுடன் கடைப்பிடிக்கும் விரதங்களில் ஒன்று காரடையார் நோன்பு. இந்த விரதம் கணவன் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ வேண்டும், தாலி பாக்கியம் நிலைத்திருக்க வேண்டும், குடும்பம் செழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு புனித விரதமாகும்.

பெண்கள் காமாட்சி அம்மன், பார்வதி தேவி, மகாலட்சுமி போன்ற சக்தி வடிவமான அம்பாள்களை மனமுருகி வேண்டி இந்த நோன்பை கடைப்பிடிக்கிறார்கள்.

இந்த விரதம் மாசி மாதம் முடிந்து பங்குனி மாதம் பிறக்கும் அந்தச் சந்திப்புக் காலத்தில் அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது. இந்த நேரம் மிகவும் புனிதமானதாக கருதப்படுகிறது.

காரடையார் நோன்பின் ஆதாரம் – சாவித்திரி சத்யவான் வரலாறு

மகாபாரத காலத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவமே இந்த நோன்பின் பின்னணியாக உள்ளது.

ஒரு நாள் பாண்டவர்களின் முதல்வரான யுதிஷ்டிரன் (தர்மன்), மாமேதை மார்க்கண்டேய மகரிஷியிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.

“திரௌபதியைப் போல கணவனைப் பற்றிய பக்தியில் உயர்ந்தவர் வேறு யாராவது உள்ளாரா?” என்று கேட்டார்.

அப்போது மார்க்கண்டேய முனிவர் ஒரு அரிய கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

அது சாவித்திரி – சத்யவான் பற்றிய வரலாறு.

பிரம்மனை வேண்டி பெற்ற குழந்தை

பண்டைய காலத்தில் மந்திர நாடு என்ற நாட்டை அஸ்வபதி மன்னன் ஆட்சி செய்தார். அவருக்கும் அவரது ராணிக்கும் நீண்ட காலமாக குழந்தை இல்லை.

அதனால் அவர்கள் இருவரும் கடுமையான தவத்துடன் பிரம்ம தேவனை வேண்டினர்.

அவர்களின் பக்தியால் திருப்தி அடைந்த பிரம்மன், “உங்களுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறக்கும்” என்று வரம் அளித்தார்.

அவ்வாறு பிறந்த அந்த மகளுக்கு சாவித்திரி என்று பெயர் வைத்தனர்.

சாவித்திரி சிறுவயதிலிருந்தே அறிவு, தைரியம், அழகு, ஒழுக்கம் அனைத்திலும் சிறந்தவளாக வளர்ந்தாள்.

சத்யவானை கண்ட சாவித்திரி

ஒருநாள் சாவித்திரி காட்டிற்குச் சென்றபோது ஒரு காட்சியைப் பார்த்தாள்.

கண்பார்வையற்ற பெற்றோருக்கு ஒருவர் மிகுந்த அன்புடன் உதவி செய்து கொண்டிருந்தான். அவர்களுக்கு தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்து, வழி நடத்தி, அன்புடன் பராமரித்து வந்தான்.

அவன் தான் சத்யவான்.

அவனது நற்குணங்களும் அழகும் சாவித்திரியை மிகவும் கவர்ந்தன.

அவனைத்தான் தனது கணவராகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தாள்.

நாரத முனிவரின் எச்சரிக்கை

சாவித்திரி தனது விருப்பத்தை தந்தை அஸ்வபதியிடம் கூறினாள்.

மன்னன் விசாரித்தபோது சத்யவான் ஒருகாலத்தில் செழிப்பாக வாழ்ந்த அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று தெரியவந்தது. ஆனால் போரில் தோல்வியடைந்ததால் அவரது தந்தை தனது இராச்சியத்தை இழந்து காட்டில் கண்பார்வையற்றவராக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்.

மன்னன் மகளின் விருப்பப்படி திருமணத்திற்கு சம்மதித்தார்.

அந்த நேரத்தில் அங்கு வந்த நாரத முனிவர், சத்யவானைப் பற்றி ஒரு அதிர்ச்சியான உண்மையைச் சொன்னார்.

“சத்யவானின் ஆயுள் மிகவும் குறைவு. திருமணமான ஒரு ஆண்டுக்குள் அவன் இறந்து விடுவான்.”

அதை கேட்டும் சாவித்திரி தனது முடிவை மாற்றவில்லை.

அப்போது நாரதர் கூறினார்:

“நீ பக்தியுடன் காமாட்சி அம்மனை நோக்கி விரதம் இருந்து நோன்பு மேற்கொண்டால், கணவன் உயிருக்கு ஆபத்து வராது.”

காட்டில் வாழ்ந்த தம்பதிகள்

சாவித்திரி சத்யவானை திருமணம் செய்து கொண்டு, அவனுடன் காட்டில் வாழத் தொடங்கினாள்.

அவள் தனது கணவரையும் மாமனாரையும் மாமியாரையும் அன்புடன் சேவித்தாள்.

ஒரு ஆண்டு கடந்து சத்யவானின் இறப்பு நாள் நெருங்கியது.

அன்று சாவித்திரி மனமுருகி அம்பாளை வேண்டி விரதம் இருந்து நோன்பு மேற்கொண்டாள்.

எமனுடன் நடந்த போராட்டம்

அன்றே சத்யவான் காட்டில் மரம் வெட்டிக் கொண்டிருந்தபோது திடீரென மயங்கி விழுந்தான்.

அவன் உயிர் பிரிந்தது.

அவனது உயிரை எடுத்துச் செல்ல எமதர்மராஜன் வந்தார்.

தன் கணவரின் உயிரை எடுத்துச் செல்லும் எமனை பார்த்த சாவித்திரி, தனது பதிவிரத சக்தியால் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றாள்.

எமன் கூறினார்:

“உன் கணவரின் உயிரை நான் திருப்பி தர முடியாது. வேறு வரம் கேள்.”

சாவித்திரி கேட்டாள்:

“என் மாமனாருக்கும் மாமியாருக்கும் கண்பார்வை திரும்ப வேண்டும். அவர்கள் இழந்த இராச்சியம் திரும்ப கிடைக்க வேண்டும்.”

எமன் அந்த வரத்தை வழங்கினார்.

அதற்குப் பிறகும் சாவித்திரி எமனை விடாமல் தொடர்ந்து சென்றாள்.

மீண்டும் எமன் கூறினார்:

“இன்னொரு வரம் கேள். ஆனால் கணவன் உயிரை கேட்கக் கூடாது.”

அப்போது சாவித்திரி மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக கேட்டாள்:

“என் மாமனாரின் வம்சம் தழைக்க வேண்டும். எனக்கு சத்யவானால் பிறக்கும் குழந்தைகள் வேண்டும்.”

இந்த வார்த்தையை கேட்ட எமதர்மராஜன் சிரித்தார்.

“கணவன் இல்லாமல் உனக்கு குழந்தை எப்படி பிறக்கும்?” என்று கூறி, சாவித்திரியின் பதிவிரத பக்தியைப் பாராட்டி சத்யவானின் உயிரை மீண்டும் திருப்பிக் கொடுத்தார்.

அவ்வாறு கணவனை உயிருடன் மீட்டுச் சென்ற சாவித்திரியின் பக்தியை நினைவுகூர்ந்தே பெண்கள் காரடையார் நோன்பு கடைப்பிடிக்கிறார்கள்.

நோன்பு அனுஷ்டிக்கும் முறை

மாசி மாதம் முடிந்து பங்குனி மாதம் தொடங்கும் அந்த நேரத்தில் பெண்கள் இந்த நோன்பை மேற்கொள்கிறார்கள்.

2026 ஆம் ஆண்டில் மார்ச் 14 இரவு 7:30 மணி முதல் 8:30 மணிக்குள் நோன்பு முடித்து பூஜை செய்வது உத்தமமாக கருதப்படுகிறது.

அன்று பெண்கள் அதிகாலையிலேயே எழுந்து குளித்து வீட்டை சுத்தம் செய்கிறார்கள்.

மாலை வரை விரதமிருந்து பின்னர் கார அடை மற்றும் இனிப்பு அடை தயாரிக்கிறார்கள்.

கார அடை செய்வது

அரிசியை வறுத்து உடைத்து மாவாக்க வேண்டும்.

பின்னர் ஒரு பாத்திரத்தில் எண்ணெய் ஊற்றி கடுகு, பச்சை மிளகாய், உப்பு, கருவேப்பிலை, பெருங்காயத் தூள் சேர்த்து தாளிக்க வேண்டும்.

அதில் தண்ணீர் ஊற்றி கொதிக்க விட வேண்டும்.

பின்னர்

தேங்காய் துண்டுகள்

முன்தினம் ஊறவைத்த காராமணி

இவற்றை சேர்த்து, மாவை சிறிது சிறிதாக போட்டு கிளற வேண்டும்.

அது ஆறிய பின் வடை போல தட்டி இட்லி பாத்திரத்தில் வேகவைத்து கார அடை தயாரிக்கப்படுகிறது.

இனிப்பு அடை செய்வது

வெல்லத்தை பாகு செய்து அதில்

தேங்காய்

காராமணி

ஏலக்காய் தூள்

சேர்த்து மாவுடன் கலந்து இனிப்பு அடை தயாரிக்கப்படுகிறது.

பூஜை செய்யும் முறை

பூஜை அறையில் கோலம் போட்டு குத்துவிளக்கு ஏற்ற வேண்டும்.

வாழை இலையில் வைத்து

கார அடை

இனிப்பு அடை

வெண்ணெய்

தேங்காய்

வெற்றிலை

பாக்கு

பழங்கள்

வைத்து நைவேத்தியம் செய்ய வேண்டும்.

மஞ்சள் தடவிய நூலில் சிறிய பசு மஞ்சளை கோர்த்து நோன்பு சரடு தயார் செய்யப்படுகிறது.

பின்னர் பெண்கள் மனமுருகி இந்த மந்திரத்தைச் சொல்வார்கள்:

“உருகாத வெண்ணெயும் ஓர் அடையும் நான் தருவேன்;

என் கணவர் என்னை விட்டு பிரியாமல் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ வேண்டும்.”

பின்னர் அந்த மஞ்சள் சரட்டை கணவர் கையால் கழுத்தில் கட்டிக் கொள்கிறார்கள்.

அதன் பிறகு கற்பூர ஆரத்தி காட்டி பூஜை நிறைவு செய்யப்படுகிறது.

பின்னர் வீட்டில் உள்ள பெரியவர்களின் ஆசீர்வாதம் பெற வேண்டும்.

அக்கம் பக்கத்திலுள்ள சுமங்கலிகளுக்கு வெற்றிலை, பாக்கு, இனிப்புகள் வழங்குவது வழக்கம்.

திருமணம் ஆகாத பெண்களும் செய்யலாம்

இந்த நோன்பை திருமணம் ஆகாத பெண்களும் கடைப்பிடிக்கலாம்.

அவர்கள் நல்ல குணம் கொண்ட கணவர் கிடைக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்ளலாம்.